به هنگام ولادت آن حضرت،جبرییل درحالی که هزار فرشته او را همراهی می نمودند برای عرض تبریک نزد پیامبر آمد،حضرت زهرا(س)،امام حسین(ع)رانزد پیامبر آورد،پیامبر به محض دیدن او بسیار مسرور گشت و اورا(حسین)نامید.

(ابن سعد)درکتاب(طبقات)خویش از(عبدالله بن بکربن حبیب سهمی)و او از (حاتم بن صنعة)نقل کرده است که:

(ام الفضل)همسر عباس گفت:قبل از آنکه امام حسین به دنیا بیاید،من درخواب دیدم که پاره ای از تن رسول خدا(ص) بریده شد و در دامان من افتاد.

روزها از این واقعه گذشت.روزی امام حسین ع را نزد پیامبر آوردم و اورا در دامان آن حضرت نهادم، رسول خدا ص شروع به بوسیدن آن حضرت نمود که دراین حال، حسین ع ادرار کرد و قطره ای از آن به لباس پیامبر سرایت کرد، من از شدت ناراحتی اورا با دوانگشت خود فشار دادم به گونه ای که حضرت به گریه افتاد،پیامبر از دیدن این صحنه بسیار خشمگین شد و خطاب به من فرمود:(آرام بگیر ای ام الفضل!لباس من شسته میشود ولی تو فرزند مرا ناراحت نمودی.)

ص۳۷

ام الفضل گوید:امام حسین(ع)هنوز در آغوش آن حضرت بود که من برخواستم تا آبی بیاورم و لباس آن حضرت را بشورم،هنگامی که برگشتم، دیدم پیامبر ص در حال گریستن است.گفتم:یا رسول الله چرا گریه می کنید؟ حضرت فرمودند:لحظه ای پیش جبرییل نزد من آمد و به من اینگونه خبر داد که:امتم این فرزندم را خواهند کشت.خداوند آنان را از شفاعت من در روز قیامت محروم کند.

ص۳۷